Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016

Μια ευκαιρία για τον Παύλο

Ένα από τα blogs που παρακολουθώ είναι το KaPa...Me without you...tea without a biscuit.  Σε αυτό γράφουν η Κατερίνα και ο Πανταζής (ή αλλιώς οι KaPa)

Σήμερα διάβασα μια πολύ συγκινητική ανάρτηση από την Κατερίνα. Διάβασα επίσης ότι επιτρέπει την αναδήμοσίευσή της και θέλησα κι εγώ να την κοινοποιήσω εδώ.

Μακάρι σε λίγο καιρό να διαβάσουμε για το αίσιο τέλος αυτής της ιστορίας. 

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Frozen party το φθινόπωρο

Τι κάνεις όταν η τετράχρονη ανιψιά σου έχει γενέθλια το Σεπτέμβρη και θέλει το πάρτι της να έχει θέμα το βαρύ χειμώνα;Υπαίτιοι είναι η Έλσα, η Άννα και ο Όλαφ από το "Frozen"; Πολύ απλά... αρχίζεις μέσα Αυγούστου, υπό τους 36 βαθμούς Κελσίου, να ψάχνεις δροσιστικές ιδέες και εστιάζεις στη θετική πλευρά. Τουλάχιστον θα αποφύγουμε το τόσο αντιπαθητικό (για τα δικά μου γούστα) ροζ χρώμα. Γαλάζιο, λευκό και λίγο μωβ!

Η αλήθεια είναι ότι στο διαδίκτυο υπάρχει μια πολύ(!!!) μεγάλη ποικιλία για ιδέες διακόσμησης τόσο του χώρου όσο και για τα εδέσματα που θα κεράσεις τους καλεσμένους. Στη δική μας περίπτωση η δουλειά δεν ήταν και τόσο δύσκολη, καθώς οι γονείς της προτίμησαν να κάνουν το πάρτι σε παιδότοπο, που ανέλαβε και το φαγητό, και να παραγγείλουν τούρτα από ζαχαροπλαστείο. Άρα το μόνο που έμενε να απασχολήσει τη θεία (δηλαδή εμένα) ήταν η διακόσμηση ενός τραπεζιού που θα είχε πάνω τα κεράσματα και τα δωράκια που πήραν οι καλεσμένοι φεύγοντας.

Το κέρασμα αποφασίστηκε να είναι ένα ice cone cup cake (ελληνιστί: κεκάκι μέσα σε χωνάκι παγωτού). Κατέληξα σε αυτή την εύκολη συνταγή για τα κεκάκια, για να τα φτιάξουμε μαζί με την μικρή Ελευθερία. Η διαφορά είναι ότι τα ψήσαμε μέσα σε χωνάκια παγωτού. Για το γλάσο royal icing εμπιστευτήκαμε τον Άκη (δεν πιστεύω να αναρωτιέται κανείς ποιον Άκη) φτιάχνοντας αυτό. Ευτυχώς έκανα διάφορες δοκιμές πριν φτάσουμε στην ημέρα του πάρτι, γιατί αρχικά είχα μια ατυχία. Επίσης για να μην έχω άγχος με τα ωμά αυγά και τη σαλμονέλα, χρησιμοποίησα παστεριωμένο ασπράδι που πωλείται συσκευασμένο στα ψυγεία των μεγάλων super markets.


Όσον αφορά στη διακόσμηση, ψάχνοντας στο διαδίκτυο έβρισκα πολλά banners και ετικέτες. Τα περισσότερα όμως ήταν στα αγγλικά. Παίρνοντας λοιπόν ιδέες από εδώ, επιστράτευσα τον καλό μου και φτιάξαμε στο Photoshop αντίστοιχα στα ελληνικά και είναι τα παρακάτω (ελεύθερα να εκτυπωθούν από όποιον ενδιαφέρεται):




Το τραπεζάκι μας λοιπόν ήταν έτσι και η Ελευθερία για άλλη μια φορά πέρασε πολύ όμορφα!


Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Κρέμασε μια... κάρτα στον τοίχο

Εδώ και δυο μέρες ο ουρανός είναι συννεφιασμένος και έχω μια ελαφριά θλίψη. Για να είμαστε ειλικρινείς βέβαια, δεν φταίει ο καιρός, αλλά το γεγονός ότι το καλοκαίρι πλησιάζει στο τέλος του. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι σε λίγες μέρες κάθε κατεργάρης πάει στον πάγκο του, τουτέστιν σχολείο. Πριν κάμποσο καιρό αλλιώς φανταζόμουν αυτές τις μέρες, αλλά ως γνωστόν όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, κάποιος άλλος γελάει. Anyway!

Φέτος η σχολική χρονιά προβλέπεται διαφορετική. Μετά από πολλαααααά χρόνια επιτέλους αλλάζω τάξη. Απ΄ τη μια χαίρομαι για την αλλαγή απ' την άλλη έχω λίγο αγχωθεί, παρόλο που η τάξη θεωρείται πιο εύκολη. Έχω χάσει επαφή με τις μικρές τάξεις και σκέφτομαι ότι όλοι θα χρειαστούμε λίγο χρόνο να προσαρμοστούμε. Αγόρασα και κάτι λογοτεχνικά βιβλία για τα δευτεράκια μου. Απ' τη μια μου φαίνονταν τόσο απλοϊκά γραμμένα και εύκολα κι απ' την άλλη αναρωτιόμουν αν εκείνα θα μπορούν να τα διαβάσουν ή αν θα τους αρέσουν. 

Πιο πολύ το δεύτερο με απασχολεί, γιατί μπορεί οι συγγραφείς και οι εκδοτικοί οίκοι να έχουν μια εικόνα για τα παιδιά, αλλά δυστυχώς αυτά μεγαλώνουν πιο γρήγορα τώρα πια, έχουν άλλα ερεθίσματα και διαφορετικά ενδιαφέροντα. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι πολλά από τα σημερινά παιδιά κάποια στιγμή μεγαλώνοντας θα συνειδητοποιήσουν ότι τα παιδικά τους χρόνια κύλησαν αστραπιαία. Όλα πλέον γίνονται νωρίς. Από νωρίς μπαίνουν οι υπολογιστές στη ζωή τους -με ό,τι αυτό συνεπάγεται- από νωρίς βλέπουν θεάματα που είναι κατάλληλα για μεγαλύτερες ηλικίες και γενικότερα διασκεδάζουν με τρόπο που δεν είναι ο πλέον κατάλληλος. Όποιος συναναστρέφεται με παιδιά διαπιστώνει ότι δεν έχουν καμία σχέση με εμάς όταν ήμασταν στην ηλικία τους. Και δεν τα συγκρίνω μόνο με εμάς. Υπάρχει διαφορά και με τα παιδιά που γνώρισα όταν ξεκίνησα να δουλεύω σχεδόν 15 χρόνια πριν.  

Η Αρλέτα το 1967 τραγουδούσε:

"Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά 
που κρατούνε στο χέρι τους 
σαν το μύλο το χάρτινο
τις ελπίδες μας.

Ένα φύλλο ή μια μέλισσα 
ένα τόπι ή μια βέργα
γίνονται αυτοκίνητα, χαρά, 
κόσμου ζωή.

Δυο κουτιά σπίρτα γίνηκαν 
ο σταθμός και τα τρένα
που μπορούνε να φτάσουνε 
ως την άκρη της γης."

Το 2015 θα έγραφε ότι κρατούν στα χέρια τους κινητά ή tablets και έχουν ένα σωρό παιχνίδια που κι αυτά δεν τα ευχαριστιούνται ιδιαίτερα ή τα βαριούνται πολύ εύκολα. Τι να κάνουμε; Οι καιροί αλλάζουν!

Και στην πολύ συνηθισμένη ερώτηση "Τι κάνει το σχολείο γι' αυτό;" θα απαντήσω πως το σχολείο και οι δάσκαλοι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι τι κάνουν, ε; 

Αυτά λοιπόν απ' την πλευρά του δασκάλου. Και αφού πλατίασα με σκέψεις που δεν υπήρχαν καν στο μυαλό μου όταν πάτησα το κουμπάκι "Νέα ανάρτηση", αλλά βγήκαν αυθόρμητα καθώς έγραφα, ας πάμε στο θέμα της ανάρτησης αυτής: Κάρτες-καδράκια. 

Κάποιοι φίλοι μας έγιναν γονείς και βαπτίζουν τη μικρή τους μπέμπα. Το όνομα αυτής... Ιωάννα. 
Απ' την άλλη κάποιοι άλλοι βρίσκονται ένα βήμα πιο πίσω. Παντρεύτηκαν! Κι έκαναν κι ένα πάρτυ από το οποίο κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Οι μέρες ή μάλλον οι νύχτες που έβγαινα και έπινα και την επόμενη ήμουν μια χαρά έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αφού δεν το αντέχω πλέον, τι το πίνω;

Και για τους μεν και για τους δε έφτιαξα καρτούλες-καδράκια που συνόδευσαν το δώρο τους και φαντάζομαι ότι θα μείνουν και σαν ενθύμια. Οι ευχές γράφτηκαν από την πίσω πλευρά.





Ας είναι ευτυχισμένα τα παιδιά μικρά και μεγάλα! 

Το πατρόν για τις καρδιές από βελονάκι βρίσκεται εδώ. Τα υπόλοιπα είναι θέμα έμπνευσης.

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!



Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Μια κλειδοθήκη για το νησί

Πρόσφατα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο έφτασε ένα μήνυμα από το "in my closet", ένα  site που παρακολουθώ. Τίτλος της ανάρτησης: Η χειροτεχνία είναι το καλύτερο βάλσαμο. Τη στιγμή που το είδα είχα πραγματική ανάγκη από ένα βάλσαμο και άρχισα να διαβάζω. Όσο λοιπόν το έκανα, συνειδητοποιούσα πόσες αλήθειες ήταν κρυμμένες σε αυτές τις γραμμές.
Πραγματικά η χειροτεχνία είναι και για εμένα ένας τρόπος να απασχολώ το μυαλό μου και να μη σκέφτομαι καταστάσεις που με στενοχωρούν, που σκοτεινιάζουν το πρόσωπό μου και ισοπεδώνουν τη διάθεσή μου. 
Λίγο οι πολιτικές εξελίξεις, λίγο κάποια προσωπικά προβλήματα είχαν καταφέρει να μαυρίσουν τις μέρες μου. Έκλεισα λοιπόν το χαζοκούτι και άνοιξα τα κουτιά με τα διάφορα υλικά που μαζεύω κατά καιρούς.
Ευκαιρία να φτιάξω κάτι που να θυμίζει καλοκαίρι. Μια κλειδοθήκη, λίγο διαφορετική από αυτές που έχω φτιάξει στο παρελθόν (εδώ, εδώ κι εδώ). Θα βρει τη θέση που της ταιριάζει στο σπίτι της φίλης μου, της Μαρίας, στους Λειψούς, νησάκι στο νοτιοανατολικό Αιγαίο, κοντά στην Πάτμο. Όποιος δεν το έχει ήδη επισκεφτεί -και πιθανότατα είναι πολλοί- ας το βάλει στο πρόγραμμα κάποια στιγμή, όταν όλοι θα μπορούμε να σχεδιάζουμε και πάλι τις διακοπές μας με ξενοιασιά.

Το αποτέλεσμα με έκανε να χαμογελάσω και να γεμίσω αυτοπεποίθηση. Το βάλσαμο έδρασε...




Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!
  

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Κάρτα "κουμπί"

Μάιος ζεστός σαν καλοκαίρι!
Μέχρι πριν λίγες μέρες όλοι κυκλοφορούσαν με μακρυμάνικα, ζακετούλες και μπότες. Ξαφνικά το σκηνικό θυμίζει καλοκαίρι. Αέρινα φορέματα, πέδιλα και πάνω απ' όλα καλοκαιρινή διάθεση και καμία όρεξη για δουλειά. Βουτιά στη θάλασσα έχουν κάνει οι πιο τολμηροί, αλλά απ' ό,τι με πληροφόρησαν είναι ακόμα ποοοοοολύ δροσερή.

Ως είθισται, παραδοσιακά ο Μάιος είναι "γαμομήνας". Έτσι κι εμείς την Κυριακή που μας έρχεται θα παραβρεθούμε σε ένα γάμο και βάφτιση μαζί. Έψαχνα λοιπόν μία κάρτα για την περίσταση, αλλά τι περίεργο! Δεν βρήκα κάποια του γούστου μου. Αναζήτησα λοιπόν ιδέες για χειροποίητες κάρτες στο διαδίκτυο. Πολλές οι σελίδες, άφθονο το υλικό. Κι εκεί που έβλεπα κάρτες ρομαντικές, με δαντέλες, με κορδέλες και με ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί, το βλέμμα μου έπεσε σε μια εντελώς λιτή και απέριττη. 

Μου θύμισε τα ανθρωπάκια που φτιάχναμε μικροί με απλές γραμμές. Την ερωτεύτηκα!

πηγή: www.jenny.gr

Ήταν για γάμο, αλλά εύκολα θα μπορούσα να την ταιριάξω στη διπλή αυτή περίσταση. Άνοιξα αμέσως τα κατάλληλα προγράμματα στον υπολογιστή και άρχισα να σχεδιάζω. Ανάμεσα στο ζευγάρι πρόσθεσα κι ένα πιτσιρίκι, έβαλα κι ένα πλαίσιο και ήταν σχεδόν έτοιμη, μιας και τα ανθρωπάκια μου ήταν ακόμα ακέφαλα (σαν τον ακέφαλο καβαλάρη). Έτρεξα μετά σε ένα μαγαζάκι με κουμπιά και είδη ραπτικής και αγόρασα "κεφάλια". Δυστυχώς δε βρήκα σε πολύ έντονα χρώματα όπως σχεδίαζα, αλλά ως γνωστόν δεν είχα και την υπομονή να περιμένω να πάω στο κέντρο που θα έβρισκα μεγαλύτερη ποικιλία. Κάρτα ήθελα, εκείνη την ώρα την ήθελα. 

Αφού προστέθηκαν τα κεφάλια, προστέθηκαν και οι ευχές μας... σε μπαλόνια. Το τελικό αποτέλεσμα είναι αυτό:

Και μιας και η διάθεση είναι αγαπησιάρικη, θυμήθηκα και αυτό το χαριτωμένο τραγουδάκι του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.


Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!


Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Λαμπάδων συνέχεια

Τις τελευταίες μέρες το σπίτι μας έχει μετατραπεί σε εργαστήριο. Τσόχες, υφάσματα, κορδέλες, σπάγκοι και διάφορα άλλα υλικά σκορπισμένα παντού. Ακριβώς δίπλα η ηλεκτρική σκούπα που σε τακτά χρονικά διαστήματα ρουφάει ό,τι πέφτει κάτω.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι "κλωστές" θερμοκόλλας που βρίσκονται παντού: στον πάγκο, τα ρούχα μου, τα χέρια μου, τα μαλλιά μου. Όποιος έχει χρησιμοποιήσει θερμοκόλλα και είναι τόσο άτσαλος όσο εγώ, μπορεί να καταλάβει τι εννοώ.

Στο τέλος όμως ανάμεσα στο χαμό κάθομαι και θαυμάζω αυτά που φτιάχνω (πάνω απ' όλα μετριόφρων) και μετά τα δείχνω στον καλό μου και περιμένω τον ανάλογο ενθουσιασμό. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθεί να δείξει ενθουσιασμένος, αλλά δεν πείθει ιδιαίτερα. Δε λέω... του αρέσουν, αλλά ως άντρας έχει μια πιο συγκρατημένη αντίδραση.

Τέλος πάντων... οι νέες δημιουργίες είναι οι ακόλουθες:




Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Οι φετινές λαμπάδες

Πάσχα πλησιάζει και βρήκα ευκαιρία για χειροτεχνίες. Τι άλλο; Λαμπάδες βέβαια. 


Οι παραπάνω δόθηκαν σήμερα στη δράση "Όλοι μαζί μπορούμε" που διοργανώνει ο ΣΚΑΪ. Σε αρκετά σημεία στην Αθήνα συγκεντρώθηκαν ρούχα, παπούτσια και λαμπάδες για άπορες οικογένειες. 


Αυτές είναι για φίλους μου ή μάλλον φίλες μου. Είναι όλες διακοσμημένες με μαγνητάκια για το ψυγείο που έφτιαξα μόνη μου.

Η αλήθεια είναι ότι οι άντρες φίλοι με δυσκολεύουν. Κάτι έχω φτιάξει όμως και γι' αυτούς, αλλά δεν είναι ακόμα προς δημοσίευση.

Ως την επόμενη ανάρτηση... καλά να περνάτε!